1. Wybrany w roku 2001 Sejm wyczerpał swoje możliwości. Jednak problemy, przed którymi stoi Polska, nie ograniczają się tylko do słabości obecnej reprezentacji parlamentarnej. Wszystkie analizy, w tym odbyta niedawno konferencja programowa Unii Wolności, wskazują na głęboki kryzys państwa i jego instytucji, a także na poważny kryzys społeczny. Państwo nie jest uczciwe wobec obywateli, którzy odbierają je jako twór obcy, nierealizujący ich dążeń i potrzeb.
   
2. W kolejnych wyborach zwycięzcy mamili Polaków obietnicami, których nie mogli lub nie mieli zamiaru spełnić. Niemal żadna z partii obejmujących władzę nie miała jasnego, precyzyjnie opracowanego programu działań. Partie tworzące rządzące koalicje porozumiewały się po to, by uzyskać parlamentarna większość, a nie w celu realizacji konkretnych działań.
   
3. Dlatego jesteśmy przekonani, że interes Polski wymaga porozumiewania się przed wyborami, przełamania różnic i przedstawienia społeczeństwu zasad funkcjonowania przyszłej koalicji. Tym bardziej, iż w stronę naszych partii skierowane są jasno określone oczekiwania dużej części opinii publicznej. Niezależnie od wyniku wyborów, każda próba znalezienia pozytywnych dróg wyjścia z kryzysu przyczyni się do poprawy jakości życia publicznego w naszym kraju.
   
4. W trakcie rozmów powinniśmy odpowiedzieć na następujące podstawowe problemy:
   1. Co zrobić, aby ratując finanse państwa, pobudzać polską przedsiębiorczość? Jaki ma być docelowy system podatkowy? Jak obniżać powodujące bezrobocie wysokie koszty pracy?
      
   2. Jak zapewnić młodemu pokoleniu dobry start życiowy, tak, aby młodzi ludzie stali się motorem polskich przemian, mogli tworzyć nowe miejsca pracy i budować pomyślność swoją i naszej Ojczyzny? Jak poprawić jakość kształcenia młodych Polaków i jak wyrównać szanse w dostępie do edukacji zapewniając nauczycielom i wychowawcom godną pozycję? Jak wpływać na rozwój polskiej nauki?
      
   3. Jak zapobiegać rosnącemu rozwarstwieniu społecznemu, wzrostowi poczucia odrzucenia wielu grup, co powoduje osłabienie sił społecznych, wzrostem zagrożeń patologiami i rosnącą przestępczością?
      
   4. Jak przeciwstawiać się korupcji niszczącej morale Polaków, osłabiającej polski potencjał gospodarczy i powodujący rezygnację wielu ludzi z udziału w aktywnym życiu gospodarczym? Jak zapewnić jasność procedur przetargowych, otwartość obsadzania stanowisk i zlikwidować polityczny nepotyzm?
      
   5. Jak stworzyć warunki, aby organizacje pozarządowe zajęły należne im miejsce w państwie, wypełniały te wszystkie zadania, których struktury państwowe nie są w stanie i nie powinny wypełniać? Jak zapewnić, aby Polska stała się państwem społeczeństwa obywatelskiego?
      
   6. Jak zapobiec rozpadowi służby zdrowia, nękanej ciągłymi eksperymentami? Jak poprawiać stan zdrowotny Polaków i przeciwdziałać chorobom cywilizacyjnym?
      
   7. Jak zapewnić finansowe i instytucjonalne wsparcie dla rozwoju polskiej kultury i sztuki tak, aby zapewnić jej należne miejsce w zjednoczonej Europie uchronić przed dominacją szmiry i tandety?
      
   8. Co zrobić, aby zapewnić skuteczność polskiej polityki jednoczącej się Europie? Różnice między nami w ocenie obecnych działań są oczywiste, jednak jesteśmy przekonani, że można je przełamać w dążeniu do realizacji strategicznych celów Polski.
5. Każda z naszych partii ma w swym programie odpowiedzi na te pytania. To jednak dziś nie wystarczy. Aby przełamać kryzys państwa i kryzys społeczny konieczne jest, aby partyjne programy przybrały formę zarysowania przynajmniej projektów konkretnych ustaw oraz harmonogram działań przyszłej koalicji rządowej. Niezależnie od wyniku wyborów prace nad takim programem dla Polski nie pójdą na marne. Będą też dowodem, że partie polityczne traktują wyborców poważnie. Liczymy, ze nasze wysiłki przyniosą efekty, których Polska dziś potrzebuje.

Władysław Frasyniuk
Jan Lityński
Anna Popowicz
Andrzej Potocki